قله کول جنو

بسم الله الرّحمن الرّحیم

 

زمان اجرای برنامه:  خرداد1400

رشته کوه اشترانکوه در استان لرستان، سرشار از مناظر حیرت انگیز و تماشایی، می باشد. وجود قله ها، دره ها، رودخانه ها و آبشارهایی که در منطقه اشترانکوه قرار دارند، این منطقه را زمره مکان های دیدنی طراز اول کشور، قرار داده است. به جرعت می توان گفت که استان لرستان، با تمام جاذبه های طبیعی که دارد، بخش اعظم زیبایی خود را وامدار منطقه اشترانکوه می باشد.

رشته کوه اشترانکوه و طبیعت پیرامون آن، همان گونه که بهشت گردشگران می باشد، به شدت، مورد اقبال کوهنوردان و طبیعت گردان نیز قرار گرفته است. سالانه، خیل عظیمی از کوهنوردان، به این منطقه می آیند و قله های دلخواه خود را صعود می کنند. بلند ترین و پر تردد ترین قله، در رشته کوه اشترانکوه، قله سنبران می باشد. این رشته کوه، قله فنی هم کم ندارد که فنی ترین قله این منطقه، قله کول جنو، با ارتفاع 3825متر می باشد. به اعتقاد خیلی از کوهنوردان، بعد از مسیر گرده و دیواره علم کوه، این قله، دومین قله فنی ایران، به حساب می آید. آمار نسبتاً بالای تلفات این قله نیز، مؤید این مطلب است.

کوهنوردانی که به دنبال ماجراجویی و چالش بیش تری هستند، صعود این قله را در دستور کار، قرار می دهند. بدیهی است که هر چه مسیر قله، سخت تر و وحشی تر باشد، مناظر اطراف آن دیدنی تر و شگفت انگیز تر می باشد، مثل قلل هیمالیا. صعود قله کول جنو، همراه با درگیری با سنگ و صخره است و حرکت روی تیغه ای که در دو طرفش پرتگاه است، هرچند تماشایی و آدرنالین زا می باشد، اما به شدت هم برگ ریزان است، چرا که کوچک ترین کار اضافه و اشتباه، منجر به سقوط چند صد متری می شود. نکته جالب این جاست که وقتی کوهنوردی می خواهد صعود تیغه را آغاز کند، باید به این نکته توجه داشته باشد که اگر روی تیغه رفت، دیگر باید تا قله، بالا برود و راه بازگشتی برای او وجود ندارد. زیرا پایین آمدن از روی این تیغه پر شیب، کار هرکسی نیست و بسیار خطرناک است. نکته دیگر این است که هرکسی به پای تیغه می رسد، می گوید صعود این تیغه، نهایتاً یک ساعت به طول می انجامد، اما وقتی روی تیغه قرار می گیرد، هرچه صعود می کند، می بیند که تمام نمی شود. به عنوان مثال، ما این تیغه را در 3ساعت و 30دقیقه، صعود کردیم.

 این قله، به غیر از دو جهت، از تمامی زوایا، به پرتگاه ختم می شود. مسیر صعود این قله، از تیغه ای که 475متر، ارتفاع دارد، می باشد و مسیر بازگشت، از دهلیز شرقی قله می باشد که یک شن اسکی بسیار پر شیب است و به سمت سنگ شصت خدا، ختم می گردد.

روستای کمندان با ارتفاع 2040متر، در 20کیلومتری جنوب ازنا قرار دارد و جاده آن، کاملاً آسفالت است. در فاصله 3کیلومتری شرق روستا، تفرجگاهی قرار دارد که کوهنوردانی که قصد صعود یک روزه قله را دارند، به عنوان کمپ، از آن استفاده می کنند. جاده دسترسی به این تفرجگاه، خاکی است و در ایام تعطیل، مسافران و گردشگران زیادی، خودشان را به این تفرجگاه می رسانند و در کنار خانواده، از طبیعت آن جا، بهره مند می شوند. از امکانات این تفرجگاه، می توان به سرویس بهداشتی آن اشاره کرد که در کنار جوی آب، رفاه بیش تری را برای مسافران، به ارمغان آورده است.

ما چون قصد صعود یک روزه به قله کول جنو را داریم، پس از خرید مایحتاج، با مینی بوس از شهر ازنا، در ساعت 11شب، به روستای کمندان رسیده و از آن جا، مستقیم به تفرجگاه می رویم. خیلی سریع و پس از برپا کردن چادر و صرف شام، به خواب می رویم. این تفرجگاه، با ارتفاع 2130متر، 90متر مرتفع تر از روستای کمندان است.

مختصات تفرجگاه کمندان:

N  33.18.117          E  049.25.081

 

 

 

همانطور که در تصویر مشاهده می کنید، مسیر صعود ما به قله با رنگ سبز و مسیر بازگشت، با رنگ آبی نشان داده شده است.

 

ساعت 4صبح، بیدار باش و صبحانه و در ساعت 5صبح، آغاز صعود

 

مسیر برنامه، در ابتدا از دره ای شروع می شود. دره ای زیبا و پر آب، با مناظر لذت بخش و آرامش بخش

 

 

 

 

 

 

 

پس از یک ساعت و 30دقیقه پیمایش، به سراب کمندان می رسیم که در ارتفاع 2511متری، واقع شده است. در غرب کشور، به چشمه های بزرگ، سراب می گویند.

 

مختصات سراب کمندان در ارتفاع 2511متری:

33°16'54.41" N, 49°25'40.97" E

 

 

 

در کنار سراب، قدری استراحت کرده و سپس در پاکوبی که وجود دارد، ادامۀ مسیر را پیمایش می کنیم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دورنمای قله کول جنو در سمت چپ تصویر

 

 

 

 

 

 

 

دورنمای پناهگاه کول جنو

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نمایی دیگر از پناهگاه

 

 

 

 

 

پس از پیمایش 2ساعت و 20دقیقه ای، در ساعت 8و 50دقیقه صبح، به پناهگاه، می رسیم. این پناهگاه دوطبقه، در ارتفاع 3021متری قرار دارد.

 

مختصات جانپناه:

N  33.15.855          E  049.26.005

 

در اطراف پناهگاه، وجود یک چشمه پر آب و یک سرویس بهداشتی، کار کوهنوردان را ساده تر کرده است.

 

مسیر برنامه تا پناهگاه، بدون چالش و سختی، همراه است. اما از پناهگاه تا تیغه، چالش های برنامه، آغاز می شود و اوج دشواری کار، صعود تیغه است. پس از 30دقیقه استراحت، به سمت تیغه حرکت می کنیم.

 

در ابتدا یک دست به سنگ ساده

 

 

 

 

 

 

 

عبور از یخچال های پر شیبی که بی خطر هم نیست.

 

 

 

 

 

پس از تراورس چند یخچال، به شیبی می رسیم که منتهی به تیغه می گردد.

 

 

 

 

 

هر چه بالا تر می رویم، تیغه منتهی به قله، اندک اندک، قد می کشد و خودش را به ما نشان می دهد. منظره ای که حقیقتاً، بیان گر عظمت قله، می باشد و مو به تنمان سیخ می کند.

 

 

 

نمایی از تلاش یک گروه که در ابتدای تیغه، دیده می شوند.

 

 

 

 

 

 

 

پانورامای زیبا از منطقه

 

 

 

 

 

پانورامای دیگر از منطقه

 

تصاویری زیبا از تیغه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به هر حال پس از پیمایش یک ساعته، در ساعت 10و 30دقیقه، به پای تیغه می رسیم.

 

ارتفاع پای تیغه، 3350متر است و این یعنی ما باید 475متر، تیغه را صعود کنیم تا به قله برسیم. هرکسی بخواهد برگدد، باید از همین جا برگدد و اگر روی تیغه برویم، بازگشتن از روی آن، بسیار خطرناک است.

 

مسیر تیغه ای قله کول جنو را می توان به سه قسمت تقسیم کرد که قسمت اول آن، از سختی بیشتر و شیب عمودی تری، برخوردار است.

 

تصویر ماهواره ای دیگر از مسیر رفت و برگشت از قله

 

با استعانت از خدا و تمرکز بالا، صعود تیغه را آغاز می کنیم.

 

حرکت گروه، کند تر از آن چه که تصور می رفت، می باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بر روی تیغه، ناخودآگاه، حرف های اضافه و شوخی های متفرقه، کمتر به گوش می خورد و همه اعضای تیم، به طور جدی، تمرکزشان، روی صعود می باشد. ذره ای حرکت اضافه و اشتباه، می تواند عواقب بدی را به همراه داشته باشد.

 

 

 

 

 

با سرعت بسیار پایین و احتیاط فراوان در حال طی مسیر هستیم. چالش هایی در ابتدای مسیر داریم و بعضاً در شناسایی مسیر، به مشکل بر می خوریم  و سعی می کنیم که بهترین مسیر را انتخاب کنیم. ارتفاع بسیار زیادی را بالا آمده ایم و باید بسیار با آرامش، مسیر را عبور کنیم. ذره ای استرس در مسیر می تواند، کار را دشوار کند.

 

 

 

 

 

 

 

یک سوم ابتدایی صعود تیغه، به پایان می رسد و ما سوار بر یک سوم میانی تیغه می شویم.

 

 

 

 

 

بر روی تیغه، فضای مناسبی برای استراحت کردن دسته جمعی، وجود ندارد و بیش تر از دو الی  سه نفر، نمی توانند استراحت کنند.

 

 

 

 

 

گاه گاهی، باد شدیدی می وزد که اگر مراقب نباشیم، خطرساز می شود و تعادلمان را بر هم می زند.

 

 

 

 

 

عبور از تیغه ای که دو طرف آن پرتگاه است، کاری بس هولناک است. برگ ریزان واقعی

 

با احتیاط و دل نگرانی فراوان، یک سوم میانی تیغه هم به اتمام می رسد و ما خودمان را به یک سوم پایانی تیغه، می رسانیم.

 

در ابتدای یک سوم پایانی تیغه، مسیر صعود، به اندازه چند متر، عمودی می شود و دوباره کار ما را مشکل می کند.

 

در برخی از قسمت های تیغه، به گونه ای بود که پای چپمان را در سمت چپ تیغه و پای راستمان را در سمت راست تیغه، قرار می دادیم و چهار دست و پا، حرکت می کردیم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هر چه می رویم، اعضای تیم می گویند پس کی تمام می شود!؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

علامتی در مسیر صعود

 

 

 

 

 

 

 

بیش از 3ساعت است که اعضای تیم، به صورت دست به سنگ و به صورت چهار دست و پا، قرار دارند که طبیعتاً هم دست ها و هم پاها و هم کمر را به شدت درگیر کرده است و این خستگی کلافه کننده، به همراه دلهره و استرسی که در این مسیر سرسخت، وجود دارد، کار صعود را به طرز مضاعفی، دشوار تر کرده است.

 

 

 

تلاش گروه در یک سوم پایانی تیغه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

رخ شرقی خط الرأس اشترانکوه از چشم انداز حوالی قله کول جنو

 

 

 

نهایتاً در ساعت 2عصر، اعضای تیم، با همت و توانی فوق العاده، یک سوم پایانی تیغه را هم پشت سر گذاشته و قله خاص و منحصر به فرد کول جنو، صعود می شود و بالأخره گروه، پس از 3ساعت و 30دقیقه، یک نفس تازه می کشد.

 

مختصات قله کول جنو با ارتفاع 3825متر:

N  33.15.104          E  049.25.741

 

 

 

پس از استراحتی کوتاه و مختصر شادی صعود، به سمت پایین، سرازیر می شویم.

 

مسیر بازگشت از قله، به سمت مسیر سنگ شصت خدا است که البته به مراتب،امن تر از تیغه می باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تابلویی که در بین مسیر قله و سنگ شصت خدا نصب شده است.

 

 

 

پس از یک ساعت پیمایش، به سنگ شصت خدا می رسیم و اندکی استراحت می کنیم.

 

نمایی از تلاش یک گروه در بالای قله

 

تصاویری از تیغه، که مسیر صعود قله می باشد.

 

 

 

از سنگ شصت خدا، با احتیاط، خودمان را به یخچال می رسانیم.

 

نمایی زیبا از تیغه که صعود شد

 

تصاویری زیبا از یخچال زیر قله

 

نمایی دیگر از رخ شمالی قله کول جنو

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دو تصویر استثنایی از تیغه و قله که صعود شد. نمایی که بیانگر دشواری مسیر صعود قله کول جنو می باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جوی آبی که از ذوب شدن برف ها به وجود آمده است.

 

پس از دو ساعت پیمایش از یخچال زیر قله، به جانپناه می رسیم.

 

چند تصویر از پناهگاه

 

 

 

بدون هدر دادن وقت، به سمت پایین، حرکت می کنیم.

 

مناظر زیبای بهاری در مسیر بازگشت از پناهگاه به تفرجگاه کمندان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دورنمای قله کول جنو که در سمت چپ تصویر دیده می شود.

 

 

 

حیات وحش منطقه

 

نمایی بسیار زیبا و تماشایی از تیغه و قله کول جنو

 

 

 

نمایی از دره ای که منتهی به تونل برفی می شود و یکی از جاذبه های روستای کمندان محسوب می شود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

طبیعت بسیار زیبای بهاری در پیرامون تفرجگاه کمندان

 

 

 

 

 

 

 

نهایتاً این برنامه چالشی و خشن، در ساعت 7عصر، به پایان می رسد. برنامه ای که مسافت آن،21کیلومتر و در 14ساعت، اجرا شد.

و اما در پایان...

دیباچه گلستان سعدی:

منّت خدای را عزّوجلّ که طاعتش، موجب قربت است و به شکر اندرش، مزید نعمت؛ هر نفسی که فرو می رود، ممدّ حیات است و چون بر می آید، مفرّح ذات؛ پس در هر نفسی، دونعمت موجود است و بر هر نعمتی، شکری واجب.

 

 

لطفاً برای مشاهدۀ سایر سفرنامه های من در استان لرستان، اینجا را کلیک نمایید.

لطفاً برای مشاهدۀ سایر سفرنامه های من در ایران، اینجا را کلیک نمایید.

برای مشاهدۀ صفحه اصلی سایت، اینجا را کلیک نمایید.