پیمایش کویر نمک بجستان از روستای ابراهیم آباد به روستای منصوری

بسم الله الرّحمن الرّحیم

 

زمان اجرای برنامه: دی1396

ایران، سرزمین وسیع و پهناوری است که تمام جاذبه های طبیعی دنیا، در آن یافت می شود. کوه ها، دره ها، کویرها، بیابان ها، دریاچه ها، آبشارها، چشمه ها، یخچال ها، رودها، غارها و دریا، جلوه هایی از طبیعت کره زمین هستند که همه آن ها، در ایران موجود می باشند. یکی از جاذبه های طبیعی ایران، که اخیرا طرفداران بسیاری پیدا کرده است، کویرهایی هستند که در اغلب مناطق ایران، وجود دارند. استان خراسان رضوی نیز از این قاعده، مستثنی نیست و در درون طبیعت خود، چندین کویر، وجود دارد.

مقصد کویر نوردی ما در این برنامه، نه کویری از جنس رمل و ماسه بادی، بلکه کویری از جنسِ نمک می باشد. این کویر، یکی از کویرهای شناخته شده استان خراسان رضوی، به نام کویر نمک بجستان می باشد. این کویر که در جنوبی ترین منطقه استان قرار دارد، در 35کیلومتری غرب شهر بجستان واقع شده و سطح آن، یک دست، سفیدرنگ می باشد.

فصل زمستان، بهترین فصل کویر نوردی می باشد و ما تصمیم گرفتیم که بخشی از این کویر را، در یک برنامه دو روزه، پیمایش کنیم.

با وسیله اتوبوس، خودمان را به بجستان رسانده و از آن جا با ماشین های سر جاده، به سمت روستای سردق حرکت می کنیم. روستای سردق، در حاشیه جاده بجستان - بردسکن واقع شده است و فاصله آن تا بجستان، 36کیلومتر می باشد. بعد از رسیدن به روستای سردق، وارد جاده فرعی روستای منصوری و ابراهیم آباد شده و خودمان را به روستای ابراهیم آباد می رسانیم. فاصله روستای سردق تا روستای منصوری، 14کیلومتر و فاصله روستای منصوری تا روستای ابراهیم آباد، 4کیلومتر می باشد.

ما طبق برنامه قرار است از روستای ابرهیم آباد، پیمایش خودمان را آغاز کرده و در حدودِ 20کیلومتر، وارد کویر نمک شده و مجدداً با پیماش 20کیلومتری، به روستای منصوری، مراجعت کرده و برنامه را به اتمام برسانیم.

برای دسترسی به کویر نمک بجستان، مسیرهای متعددی وجود دارد که ما در این برنامه، از این مسیر، استفاده کردیم.

نمایی از جاده بجستان - فیض آباد

 

موقعیت "کویر نمک بجستان" بر روی نقشه

 

مسیر رفت ما به عمق کویر، با رنگ سبز و مسیر برگشت ما از عمق کویر، با رنگ آبی مشخص شده است. پیمایشی در حدود 40کیلومتر

 

نمایی از جاده بجستان به بردسکن و خلیل آباد

 

در ساعت 3عصر، از روستای ابراهیم آباد، برنامه را آغاز کرده و با کوله های سنگین و 6لیتر آب، دل به کویر می زنیم.

 

در ابتدا، جنس زمین، خاکی و نرم است، اما هرچه به مرکز کویر نمک، نزدیک تر می شویم، رنگ خاک، سفید تر می گردد.

 

روزهای کوتاه زمستان، خیلی ما را یاری نمی کند و خیلی سریع، هوا تاریک می شود. تصمیم می گیریم چند ساعتی در شب پیمایش کنیم و با جی پی اس، مسیرمان را کنترل نماییم.

 

 

 

اکنون ساعتِ 7شب است و ما بر روی نمک ها، جایی را انتخاب کرده و چادر می زنیم.

 

آغاز روز دوم برنامه

 

 

 

صبح زود، بعد از خواندن نماز و پیش از آن که آفتاب بالا بیاید، از فرصت استفاده کرده و به ادامه پیمایش کویر، می پردازیم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بعد از دو ساعت پیمایش، جهت استراحت و صرف صبحانه، توقف می کنیم.

 

در ساعت9، مجدداً به ادامه پیمایش مسیر، می پردازیم.

 

 

 

 

 

نکته جالب این جاست که پس از هر یک ساعت پیمایش، مدل های هشت ضلعی کویر، متفاوت می شود. گاهی بزرگ تر و گاهی کوچک تر. گاهی عمیق تر و گاهی مسطح تر. گاهی سفید تر و گاهی خاکستری و قهوه ای تر.

 

اکنون در ساعت12 ظهر قرار داریم و ما 20کیلومتر است که از روستای ابراهیم آباد تا مرکز کویر، پیمایش کرده ایم. طبق برنامه، الآن باید مجدداً 20کیلومتر پیمایش کرده تا به روستای منصوری برسیم.

 

بیش از این دیگر فرصت نداریم که وارد کویر شویم، زیرا به شب خواهیم خورد و ما باید تا قبل از تاریکی، روستای منصوری باشیم.

 

 

 

این جا عمق کویر نمک است و همان طور که نظاره می کنید، فقط و فقط نمک است و هیچ ناخالصی، در آن دیده نمی شود.

 

 

 

 

 

از ساعت 12ظهر، به سمت روستای منصوری حرکت می کنیم. پس از دوساعت پیمایش، در ساعت دو عصر،جهت استراحت و صرف ناهار، توقف می کنیم.

 

از صبح تا ظهر، کوله کشی سنگینی داشته ایم و بچه ها ترجیح می دهند در توقف یک ساعته ناهار، چرتی بزنند.

 

خوابی کوتاه و دلچسب بر روی نمک ها در جایی که هیچ آلودگی صوتی وجود ندارد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پس از یک ساعت توقف برای ناهار، دومرتبه به سمت روستای منصوری، حرکت می کنیم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پدیده ای زیبا در منطقه

 

 

 

 

 

 

 

رفته رفته و با نزدیک تر شدن به روستا، سطح نمکی زمین، جای خودش را به شن و خاک می دهد و رنگ زمین، تیره تر می گردد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

غروب می شود و ما هنوز به روستای منصوری نرسیده ایم.

 

در نهایت و در حالی که یک ساعت از شب گذشته است و فوق العاده خسته هستیم، به روستای منصوری رسیده و از آن جا با ماشین، خودمان را به بجستان می رسانیم.

و اما در پایان...

دیباچه گلستان سعدی:

منّت خدای را عزّوجلّ که طاعتش، موجب قربت است و به شکر اندرش، مزید نعمت؛ هر نفسی که فرو می رود، ممدّ حیات است و چون بر می آید، مفرّح ذات؛ پس در هر نفسی، دونعمت موجود است و بر هر نعمتی، شکری واجب.

 

 

لطفاً برای مشاهدۀ سایر سفرنامه های من در استان خراسان رضوی، اینجا را کلیک نمایید.

لطفاً برای مشاهدۀ سایر سفرنامه های من در ایران، اینجا را کلیک نمایید.

برای مشاهدۀ صفحه اصلی سایت، اینجا را کلیک نمایید.